değişen fikirler...

"Siz Türkler hep gelecekteki rahatınız için çalışıyorsunuz" ne kadar doğru bi tespit. Ne yaparsak yapalım hep bir gelecek kaygısıyla yaşıyoruz. şu sıralar bunu çok sorgular oldum. gelecekteki barış ki kısaca ona subuti diyebiliriz, rahat edicek diye katlanmadığımız rezillik kalmadı. gerçekten değiyor mu? onca kaçirdiğimiz güzel yıllar, bir kez daha geri gelmeyecekler. arabiktana gelmeden önce eğer yurtdişina çikicaksam hayatimin bi bölümünde, ne kadar genç yaşta çikarsam o kadar tahammülüm fazla olur diye düşünüyordum. ama şuan bu düşüncenin tam tersini savunuyorum. Şuan yapabilcegin o kadar çok şey var ki, bütün bunlari kaçiriyorsun. 40 yaşina geldiginde zaten bazı şeyleri yapamayacaksin. o zaman da aile devreye giricek onlardan uzakta olmak kötü olucak vs. ama şimdi de kötü. şimdiki barış olarak bi miktar sıkıntıya katlandim. biraz da subuti düşünsün.bide şu var; hayat zaten sıkıcı, çalışmak sıkıcı, eğlenceli hale getirmek için dostlarin yakininda, ailenin dibinde olmak gerekiyor. anca böyle keyifle geçer zaman ve ancak bu şekilde kaldirirsin bu yükü. çünkü sürekli moral verirler sana. çünkü sürekli destek olurlar, her sendelediginde birileri koluna girer. ama burda bu destegi tam olarak hissedemiyorsun.

dün itibariyle gelecekteki barışı düşünmeden hareket etmeye başladim ve kendim için birşey yaptim. Mutluluk verdi açıkcası. biraz anı yaşamak lazımmış onu anladim. şuanki barışı çok ihmal ettim. hem de çok...